არგუმენტირებული ესე #9

ნეპოტიზმი გულისხმობს ნათესავებისა და მეგობრებისთვის პრივილეგიების მინიჭებას დამსახურების გარეშე.

ნეპოტიზმი ხელს უწყობს არაპროფესიონალიზმისა და საქმის მიმართ უპასუხისმგებლობის არსებობას საზოგადოებაში.

            მე ვეთანხმები მოცემულ მოსაზრებას, მართლაც ნეპოტიზმი ხელს უწყობს არაპროფესიონალიზმისა და საქმის მიმართ უპასუხისმგებლობის არსებობას საზოგადოებაში.

            სამწუხაროდ, ნეპოტიზმით დასაქმებული ბევრი არაპროფესიონალი ადამიანი მუშაობს საჯარო თუ კერძო სამსახურში. სტატისტიკური მონაცემებით ქვეყანა, სადაც ნეპოტიზმის მაღალი მაჩვენებელია, მისი წარმატების დონე საშუალოზე დაბალია. უამრავი ადამიანია ჩემ გარშემო, რომელთაც აქვთ უმაღლესი განათლება, თუმცა არ ჰყავთ შეძლებული ნათესავები, ნაცნობები, რომლებიც უშუამდგომლებენ სხვადასხვა კომპანიასთან, შესაბამისად ისინი რჩებიან სამსახურის მიღმა, ხოლო პირი, რომელსაც შესაძლოა არასრული ზოგადი განათლება ჰქონდეს პრესტიჟულ თანამდებობაზე დაინიშნოს.

            ნეპოტიზმი ბადებს არა მხოლოდ არაპროფესიონალიზმსა და უპასუხისმგებლობას, არამედ იმედგაცრუებასაც, მოტივაციის ვარდნას ახალგაზრდებში...

            დემოკრატიული ქვეყანა უნდა ებრძოდეს ნეპოტიზმს, ნებისმიერმა განათლებულმა ეროდირებულმა და შინაგანი კულტურის მქონე ადამიანმა იცის, რომ სუბიექტურობა წამგებიანია და ყოველთვის აჯობებს დაასაქმო შენ გვერდით უცხო, მაგრამ პროფესიონალი, საკუთარი საქმის მცოდნე. ამობენ: „უგუნური ახლობელი მტერზე უარესიაო“.

            ევროპულ ქვეყნებში ნებისმიერი საჯარო სამსახურის ვაკანსია ღია და გამჭვირვალეა, თითოეულმა მოქალაქემ იცის, რომ დასაქმდება კონკურსის წესების თანახმად.

            დასკვნის სახით ვიტყვი, რომ ქვეყნის რეგრესის ერთ-ერთი გამომწვევი ფაქტორი ნეპოტიზმია, ყველა ნეპოტისტი კი პოტენციური დამნაშავეა, რომელიც არ ზრუნავს საკუთარი სამშობლოს წარმატებისთვის და ახლობლების გულების მოგებას ამჯობინებს ქვეყნის განვითარებას.

(მე-11 კლასი)

არგუმენტირებული ესე #8

მსოფლიოში უამრავი მოზარდი იზრდება ქუჩაში, საზოგადოების ნაწილი ფიქრობს, რომ ისინი საფრთხეს უქმნიან გარშემომყოფთ და ვერასდროს გახდებიან საზოგადოების ნამდვილი წევრები.

          უარვყოფ მოცემულ მოსაზრებას, რადგან ვფიქრობ, რომ შესაძლებელია ქუჩაში გაზრდილი ადამიანი საზოგადოებისთვის სასახელო და სიკეთის მომტანი პიროვნება დადგეს.

            სამწუხაროდ მსოფლიოში უამრავი მოზარდი ქუჩაში იზრდება, მათ არ აქვთ სახლ-კარი, უმეტესობა ობოლი ან და ოჯახისგან მიტოვებულია, შესაბამისად, მათ საკუთარი თავის რჩენა თავადვე უწევთ. ცხადია, არის ბავშვთა კატეგორია, რომელიც დანაშაულებრივი გზით (ქურდობით, ყაჩაღობით) შოულობს ლუკმა-პურს, თუმცა ბევრჯერ მინახავს ბაზრობებზე, მაგისტრალებზე თვითდასაქმებული ბავშვები, რომლებიც საკუთარი შრომით გამოიმუშავებენ ორ კაპიკს.

            ცნობილია, რომ არასრულწლოვანთა შრომა დაუშვებელია, ამას კანონი არეგულირებს, თუმცა როცა ქვეყანას ამდენი პრობლემა აქვს ძნელია ამის კონტროლი.

            ტელევიზიასა და ინტერნეტში ხშირად აშუქებენ ადამიანთა ისტორიებს, რომლებიც ქუჩაში გაიზარდნენ, წებოს სუნთქავდნენ, ქურდობდნენ კიდეც, მაგრამ გავიდა დრო და ზოგიერთი მათგანი საკუთარი, ზოგიერთი კი სხვისი დახმარებით ფეხზე წამოდგა და შედგა, როგორც ღირსეული პიროვნება, ახლა ისინი მუშაობენ, აქვთ ოჯახი, ჰყავთ შვილები და ზრდიან საკუთარი შეცდომების გათვალისწინებით.

            თითოეული განათლებული ადამიანი, ვისაც აქვს შინაგანი კულტურა არასდროს არ ჩაგრავს, სხვანაირი თვალით არ უყურებს ქუჩაში მცხოვრებ ბავშვებს, პირიქით სახელმწიფომ და ჩვენ, თითოეულმა მოქალაქემ უნდა ვიზრუნოთ მათი ოჯახებში დაბრუნებისთვის, რომ არ ეძინოთ გზებზე და არ დაადგნენ მრუდე გზას.

            დასკვნისას მახსენდება ფრაზა: „ცხონება - დაცემის შემდეგ წამოდგომაშია“, დიახ, საქართველოში ბევრი შემდგარი, ჩამოყალიბებული, წარმატებული ადამიანი ცხოვრობს, რომელებიც მეორედ დაიბადნენ, ისინი გაიზარდნენ ქუჩებში, გადაიტანეს შიში, შიმშილი, მაგრამ არ გატყდნენ და იქცნენ ღირსეულ პიროვნებებად!

(მე-11 კლასი)

არგუმენტირებული ესე #7

არსებობს მოსაზრება, რომ საზოგადოებრივი ჯარიმები, ხელს შეუწყობს სამოქალაქო საზოგადოების ჩამოყალიბებას.

            ვფიქრობ, რომ საზოგადოებრივი წესრიგისთვის, სამოქალაქო საზოგადოების ჩამოყალიბებისთვის ჯარიმა მეორეხარისხოვანია.

            ადამიანის ცნობიერების ფორმირებას ხელს უწყობს განათლება. ბავშვობიდანვე თითოეული პირი უნდა მიეჩვიოს წესრიგს, მან უნდა იცოდეს, რომ მზესუმზირის ქერქის მიმოფანტვა, ქაღალდის და გამოუსედეგარი ნივთის ძირს დაგდება არ შეიძლება. ამ ყოველივეზე უნდა იზრუნოს უპირველეს ყოვლისა მშობლებმა და შემდგომ მასწავლებლებმა.

            ჯარიმა ფსიქოლოგიურად უარყოფითი დასჯაა, სტატისტიკური მონაცემებით, ასევე ფსიქოლოგების დასკვნით ვიგებთ, რომ დაჯარიმებული ადამიანი ხშირ შემთხვევაში ისევ იდენს იმავე დანაშაულს. შესაბამისად ჯარიმა არ არის გამოსავალი. სახელმწიფომ უნდა იზრუნოს, რომ ხშირად ჩაატაროს საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში ტრენინგები, საპროტესტო აქციები - თემაზე: „სამოქალაქო თვითშეგნება“, დაამზადოს საგანმანათლებლო ბანერები, ფლაერები, რითაც აამაღლებს ადამიანთა ცნობიერებას.

            პოზიტიური დამოკიდებულებით, მითითებით, ცოდნის გაზიარებით, მოქალაქეები დაინახავენ, რომ არ შეიძლება ღვედის გარეშე სიარული... თამბაქოს მიყიდვა არასრულწლოვანთათვის, ქუჩებისა და გზების დაბინძურება და სხვ.

            დასკვნის სახით ვიტყვი, რომ ადამიანებს კომუნიკაციით, დიალოგით უნდა ჩამოვუყალიბოთ სამოქალაქო ცნობიერება და არა შიშითა და ჯარიმების დაწესებით.

(მე-11 კლასი)

არგუმენტირებული ესე #6

„ნუ გგონია, რომ რაიმე ცუდს ჩაიდენ და დაიმალები, რადგან სხვებს რომ დაემალო, შენ საკუთარ სინდისს ვერსად წაუხვალ“. სოკრატე

           მე ვეთანხმები სოკრატეს ამ გამონათქვამს, ვფიქრობ, რომ ადამიანი, რაც არ უნდა გაექცეს სხვას, საკუთარ თავს ვერსად გაექცევა.

            ამბობენ: „დაფარული საქმე ეშმაკისააო“, „არ არსებობს ბნელი რამ, რასაც სინათლე არ მოეფინება“ შესაბამისად თითოეულმა ადამიანმა უნდა იცოდეს, რომ ადრე თუ გვიან ჩადენილი ცოდვა გამომჟღავნდება...

            თითოეულმა განათლებულმა, ეროდირებულმა და შინაგანი კულტურის მქონე ადამიანმა იცის, რომ აღიარება უკეთესი ქცევაა ადამიანის თვისებებს შორის. როცა ადამიანი გულწრფელად, გულახდილად ამბობს საკუთარ დანაშაულს, არა მხოლოდ კონკრეტულ საქმეს ეფინება ნათელი, არამედ დამნაშავის სინდისსაც.

            საზოგადოდ ცნობილია, რომ სიცრუეში ცხოვრება ურთულესია, პიროვნება მუდმივ სტრესში, ფსიქოლოგიური ტრამვის ქვეშ იმყოფება. დანაშაულის დამმალავი ადამიანი დახშულ საკანს ჰგავს, სადაც უჰაერობაა, ხოლო პირი, რომელიც მტკიცედ აღიარებს საკუთარ ქცევას არა მხოლოდ ფიზიკურად, არამედ სულიერადაც გრძნობს სიმსუბუქეს, ყოველივე ამის შემდგომ ადვილია დანაშაულის გამოსწორება.

            დასკვნის სახით შემიძლია ვთქვა, რომ ადამიანი საკუთარ სინდისს ვერსად გაექცევა, საუკეთესო დამსჯელი ამ ქვეყნად ჩვენი საკუთარი თავია, ამიტომ ყოველთვის აჯობებს ვაღიაროთ დანაშაული, არ დავმალოთ, ამით შევძლებთ არა მხოლოდ ფიზიკურ არამედ სულიერ გადარჩენას.

(მე-11 კლასი)